Po wielu wizytach u różnych lekarzy, którzy byli uczniami profesora Romanowskiego i nie mogli mi pomóc z uwagi na zależność od mistrza i najwidoczniej bali się robić poprawki po Guru Chirurgii Ręki trafiłam na doktora Nazara. Z polecenia, pilotował moją sprawę przyjaciel mojego brata.
W styczniu, w towarzystwie mojej córki Werki byłam na konsultacji. Na wizycie miałam wrażenie, że terapeutyzuje doktora. Opowiadał o tym jak oblał sobie spodnie kawą u fryzjera, że jego syn lubi żelki….. qrwa extra , wesoło i zabawnie, tylko że to ja mu zapłaciłam za wizytę, która była bez konkretów. Jedyne pocieszenie to był tekst ”pani Danko ja pani pomogę”. Mijał czas, doktor co dwa-trzy tygodnie wyznaczał mi termin operacji aż wreszcie zrobił się czerwiec 2024 roku i hurrrraaaaa , po wielkich fochach doktora i interwencjach Pana Grzegorza nastąpił cud. Otrzymałam termin operacji w Białymstoku. Zapewnienia o sprzęcie, fachowcach, których w Poznaniu nie ma i doktor Nazar nie mógł mnie bliżej operować wtedy brzmiały cudownie. Ponieważ jestem Danka i różne przypały i przygody mnie uwielbiają, pełna obaw ale i nadziei pojechałam pociągiem do nowoczesnego szpitala.
Z dworca odebrał mnie kumpel mamy i brata. Krzysiek <Kris> udostępnił mi mieszkanie na wyłączność, pokazał mi okolice, biznes, który prowadzi z żoną i to był najfajniejszy czas w Białymstoku. Moment, w którym trafiłam na oddział i dzień operacji to dla mnie gorsza trauma niż sam wypadek. Doktor Nazar wypiął dupe i mimo zapewnień, że będzie przy operacji pojechał do Poznania. Operował mnie docent Bielecki , który przed operacją darł się do mnie ,że czego ja mogę od nich chcieć jak operował mnie już najlepszy w Polsce, że w Ameryce mi nie pomogą bo jestem trudnym pacjentem, blablabla mądrości wyciągnięte z pod pięty…..do tego stukał mnie po dłoni długopisem próbując udowodnić mi, że wymyślam sobie ten ból. Słyszał go cały oddział bo miałam miejsce na korytarzu. Zajebiście się spłakałam i było mi cholernie przykro. Na tych dwóch panów medyków trudno znaleźć mi jakieś miłe i cenzuralne słowa. Pojechałam jako druga na salę operacyjną, wszyscy byli bardzo mili i zgrani no ale cóż…….. obudziłam się z wielkim bólem i rozpaczą bo kciuka mi docent nie ogarną….. Nikt nic mi nie potrafił powiedział, w tym dniu (piątek) był mecz polskiej reprezentacji więc był spokój i cisza na oddziale.
Około godziny 17 przyjechała moja córka Werka i poszła do lekarza dyżurnego zapytać o operacje i lekarz nie miał w systemie, że ja byłam operowana. Werka przyprowadziła go na salę (po operacji położyli mnie na sali) i jego zdziwienie było ogromne jak mnie zobaczył z opatrunkiem na ręce. Nic nikt nie wiedział, nie było kontaktu z docentem i zero informacji w systemie. Jedyna fajna chwila w tym dniu to czas z moją dzielną dziewczyną , która pierwszy raz sama zrobiła tak długą trasę. Przyniosła mi przepyszną kanapkę i soki. Jedyna radość i frajda.
W sobotę był problem z wypisem ale Werka to wojowniczka więc ogarnęła temat i mogłyśmy ruszyć do domu. Było tam wiele dziwnych zachowań i pobyt w tym szpitalu był dla mnie strasznym doświadczeniem. Oszust, matacz, kłamczuch i karierowicz Nazar okazał się dodatkowo przestępcą, który był aresztowany i ma postawione zarzuty matactwa,łapówkarstwa,zmieniania dokumentacji medycznych.Przez tego palanta znów przechodzę to samo tylko, że dodatkowo czuję się oszukana i zawiedziona. Przykre jest to, że ktoś kto obiecuje pomoc okazuje się takim szmatławcem i nie rozumie jak ciężko jest dźwigać ból każdego dnia.
Dodaj komentarz