Myślę, że prawie każdy spotkał chodź raz w życiu osobę, która pojawiła się na chwilę, dosłownie na chwilę a zdawała się być tak bliska, że trudno to nazwać. Taką osobą był Adaś- ojczym Klaudii ( bratowej). Przyleciał ze Stanów na koniec grudnia a 8 marca zmarł. Miał tak dużo ciepła i dobroci w sobie, że mógłby tym obdarować sporo ludzi. Mimo wielkiego bólu i cierpienia żartował i cieszył się z maluśkich pierdołek. Bardzo smutno i ciężko było się z tym pogodzić, że już go nie ma wśród nas.
”Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych”
Dodaj komentarz